Okans voor vluchtelingen

Met zo’n 65 waren ze, jonge vluchtelingen uit voornamelijk Irak, Syrië en Afghanistan die van halfweg januari tot eind februari een Nederlands taalbad kregen in de OKAN onthaalklas voor anderstalige nieuwkomers) in het Petrus & Paulus West Sint-Lutgardisinstituut Oostende. Een kort, maar geslaagd verblijf in een school die al twintig jaar het klappen van de integratiezweep kent.

Het Sint-Lugardisinstituut ligt in een buurt die hoe langer hoe meer multicultureel kleurt. Er is in toenemende mate een wisselwerking tussen nieuwe, allochtone bewoners en de jarenlange traditie van de school om anderstaligen met succes op te vangen. Toen er rond de jaarwisseling een groep thuislozen in het jeugdverblijfcentrum Horizon vzw in Bredene terechtkwam, heeft het directie- en leerkrachtenteam dan ook amper op het groene licht van Fedasil gewacht om de jongeren tussen twaalf en achttien in vier nieuwe OKAN-klassen te verwelkomen.

Integratie, motivatie, communicatie

“Het is belangrijk om jonge mensen niet op hun honger te laten zitten,” meent pedagogisch directeur Rita Struys. Zelfs zo’n korte periode is dan al zinvol. Toen de OKAN-leerlingen eind februari gerelocaliseerd werden, hadden ze via hun aangepaste lesprogramma en middagactiviteiten al heel wat opgestoken van het Nederlands en de Westerse gewoonten. Niet alleen het leerkrachtenteam en de directie, maar ook de eigen leerlingen staan open voor deze integratie-oefening en willen die zeker doen lukken. Peter- en meterschap of knutsellessen rond Valentijn zijn daartoe middelen. Het is dan ook essentieel, aldus de directeur, om de leerlingen naar de school te halen, waar ze structuur en huiselijkheid ervaren, en niet met de leerkrachten naar het opvangcentrum te trekken.

Naast de motivatie van de betrokkenen is een doorgedreven communicatie heel belangrijk. Via verschillende raden, contact met ouders, maar ook heel concreet rechtstreeks aan de leerlingen op de speelplaats, heeft de directie de opvang van de nieuwe leerlingen geduid. Als een school van zo’n goeie 400 leerlingen opeens met ruim 60 jonge mensen toeneemt, is dat geen overbodige luxe.

Blinddoeken en hoofddoeken

De integratie- en emancipatiegedachte zit stevig verankerd in de opvoedingsvisie van de school. Mensen kansen geven, maar “niet met blinddoeken”, zo formuleerde de vorige directeur het. Niet blind zijn dus voor de mogelijke problemen die zo’n opvang met zich meebrengt. Om maar het cliché van de hoofddoeken bij de moslimmeisjes te noemen. Al zorgt ook hier een goeie communicatie en duiding ervoor dat er geen problemen kunnen ontstaan. De leerlingen vernemen vrij vlug dat het schoolreglement hoofddeksels niet toelaat in de schoolgebouwen en passen zich doorgaans vlot aan. (Overigens is het wel grappig dat het eerder de jongens zijn die met kap of pet op tot de orde geroepen moeten worden.) Omgekeerd krijgen de meisjes wel aangepaste zwemlessen. Zo mogen ze hun T-shirt aanhouden en blijven ze onder de veilige leiding van een vrouwelijke leerkracht. Wederzijds respect is hier dus het sleutelwoord.

Het is belangrijk om jonge mensen niet op hun honger te laten zitten!

Snuffelen

Elke OKAN-leerling brengt twee en een half lesuur mee. Een tijdelijke instroom van ruim 60 leerlingen houdt dus ook een aanwervingsgolfje in. Het team in Petrus&Paulus West is in alle opzichten gemengd. Mannen, vrouwen, piepjong of met meer ervaring, een master Afrikaanse taal en cultuur, een bachelor Nederlands, een logopediste, psychologe, archeoloog, twee onderwijzers … Wat deze OKAN-leerkrachten gemeen hebben is hun bewuste keuze en voorkeur om met ‘anderstalige nieuwkomers’ op weg te gaan. Hun ervaring, co-teaching en bij elkaar hospiteren is hun voornaamste leerschool. Zeker als die nieuwkomers langer dan een goeie maand in de OKAN zitten, formuleert het team een advies voor het vervolgtraject van deze leerlingen, want het is de bedoeling dat zij na een jaar OKAN en via zogenaamd “snuffelen” een plekje vinden in een (andere) school, een richting en een jaar die aansluiten bij hun capaciteiten.

Geen avonturiers

Niet alleen de verouderende buurt, maar ook het toenemende aantal van oorsprong anderstalige leerlingen leidt zeker tot een afname van het aantal Vlaamse jongeren op school, beseft Rita Struys. “Al zijn er anderzijds ook ouders die bewust kiezen voor ons project!” Sint-Lutgardis gelooft hoe dan ook in het positieve engagement om (jonge) mensen die vaak buiten hun wil om in het Westen arriveerden te integreren. “Het is niet zo dat het allemaal avonturiers zijn. Vaak gaat het om wezen die wellicht als vluchteling zullen erkend worden.” Vluchtelingen en andere anderstalige nieuwkomers nemen de kans die OKAN biedt dan ook graag aan. Met haar team te mogen bijdragen tot het geluk van deze jongens en meisjes stemt de pedagogisch directeur dankbaar en zichtbaar zelf gelukkig.

12/12/2017

Recentste blogposts:

Overzicht van alle blogposts > > >